दुपारी मस्त झोपलो होतो. अचानक
फोनची रींग वाजली. माझ्या निद्रेला विद्यार्थी पंचलक्षणातील श्वाननिद्रा म्हणण्याच
काही कारण नाही. मी अगदी ढाराढुर झोपलेला असतो. फोन सलग वाजुन वाजुन दमुन गेला
असेल अन् ऑफिसमधुन फोन असेल म्हणुन उठलो.
.. जांभई देत देतच हॅलो...केलं
'' हे बॉय… अरे
किती ट्राय करतेय मी तुला.... फोन तरी रिसीव्ह करत जा ना....’’ पलीकडुन मुलीचा
आवाज
आवाजाने मी जरा गोंधळलोच. कोण
बोलतयं हे कळेना. मी कानाचा फोन काढला. डोळे दोन तिनदा मिचकवुन, मिचकवुन उघडले डोळ्यांवरची झोप बाजुला
सारली. नंबर पाहिला. नंबर सेव्ह नव्हताच अन् ओळखीचाही नव्हता. मी पुन्हा फोन
कानाला लावला. पलिकडुन चटपटीत आवाजात रेडीओ मिर्ची...
‘’अरे ...गधड्या
टॉक टु मी... मी तुझ्याशी बोलतेय...एटलिस्ट डोन्ट फरगेट मी यार.....जॉबला लागला
म्हणजे मोठा ज्युलीअस झालास की काय?’’ मी जरा चपापलोच...
‘’ कोण बोलतयं...?’’, मी
‘’ओव्ह माय
गॉड... कान्ट बिलीव्ह...की तु मला विसरशील...’’ पलीकडुन बोलणार्या या पोरीच्या
आवाजाने नक्कीच शेजारच्या दहा बारा घरांच्या काचा फुटल्या
असतील...
‘’ कोण बोलतयं सांगाल का आपण ? ‘’ मी जरा विनंतीच्या सुरात...
‘’ नाव् मेक अ गेस.. हु आय ऍम् ? आवाज तरी ओळख सांग सांग...‘’
लोक आवाजावरुन पलीकडचा माणुस
ओळखतात. पण आवाजावरुन माणुस ओळखण्याची ही नादभेद शाबरी विद्या मला अजुन तरी
पुर्णतः वश झालेली नाही. डोळ्यावरची झोप पुरती उतरली नव्हती अन् ही कन्या डोक्याचा
भुगा करुन टाकत होती.
‘’ अरे गेस तर कर
एकदा...ऑदरवाईज मी सांगते... ‘’
‘’ ईश्वरसाक्ष मी
नाही ओळखलं हो तुम्हाला....’’
‘’ मी एम् एच् बेचाळीस...रोल
नं. 12, नुपुर दातार, ओ टु बिल्डींग, टी सी कॉलेज बारामती...‘’
‘’ नुपुर... तु.....? तुला माझा नंबर कुणी दिला.. ? अन् झारखंडाच्या जंगलातुन केव्हा सुटलीस तु ? ‘’, आश्चर्याने
मी.
‘’ स्टुपिड...मी रांची मध्ये
होते. जंगलमध्ये नव्हते कुठे.. लिव्ह इट ...हाव आर यु ? ‘’ फाईन. व्हाटस् अबाऊट यु ? ‘’
‘’ ऍम
अल्सो...अलटुगेदर्ली ग्रेट ’’ खसखस पिकलेला आवाज...
अशीच इकडची तिकडची बोलणी झाली.
अन् फोन ठेवला.
नुपुर दातार, रोल नं .12, ओ टु
बिल्डींग, टि सी कॉलेज बारामती, पाणीदार
डोळ्यांची, चाफेकळीसारखं सुंदर नाक, भव्य
भालप्रदेश असणारी, पाठीवर ऐटदार वेणी सोडुन यौवनाचे सलज्ज
स्वागत करणारी ही एक मुग्धा; ईश्वराने हिला कोकीळकंठ बहाल
केलेला. कविवर्य मोरोपंत करंडक वक्तृत्व स्पर्धेत आमची ओळख झालेली. तसे आम्ही
दोघेही एकाच क्लास मध्ये, एकाच बॅचमध्ये होतो. कॉलेजातील
कसलाही कार्यक्रम असो ‘ गगण सदन तेजोमय’ या नुपुरच्या गाण्याशिवाय कोणता कार्यक्रम
सुरु झाला नाही अन् तिच्या आवाजातील पसायदानाखेरीज संपला नाही. पेशवा सर्किट्स
नावाचा आमचा छान ग्रुप तयार झाला होता. नुपुरचे बाबा श्रीवर्धनचे देशस्थ ऋग्वेदी
ब्राम्हण, उच्चविद्याविभुषित. आमची बारावी संपली तेव्हा ते
व्ही.आय.एस.एल भद्रावतीला ट्रान्सफर झाले. पुस्तकात ठेवलेले सुंदर मोरपीस अचानक
गहाळ व्हावे तशीच नुपुर आमच्यातुन गायब झाली. मध्यंतरी ती झारखंडात रहात असल्याचे
कार्णोपकर्णी समजले होते. आज जवळजवळ सात वर्षांनी नुपुर दातार या कधीकाळच्या
जिवश्चकंठश्च मैत्रीणीशी मी बोललो होतो. मी तिचा नंबर सेव्ह केला. अन् मराठी
दिनानिमित्त असणार्या कार्यक्रमासाठी तयार होऊन बाहेर पडलो.
संध्याकाळी जेव्हा घरी आलो.
तेव्हा प्रचंड भुक लागली होती. मातोश्रींनी केलेल्या उकडीच्या मोदकांवर ताव मारला.
माझ्या खोलीत आलो. मोबाईल काढला मेसेज उघडुन पाहीला.. नुपुर दातार.... नुपरचं हॅलो
हाय सुरु झालं होतं. मी रिप्लाय दिला... ‘’ बोला काय म्हणताहेत..मिस नुपुर माधवपंत
दातार...’’
हल्लीच जग खुपचं फास्ट झालं
आहे. फोनवर बोलण्यापेक्षा मेसेजवर छान गप्पा मारता येतात. मेसेज पाठवला की लगेच
तिचा मेसेज..
‘’हेल्लो...कुठे
होतास रे गधड्या..? कितीवेळ झाला तुला मेसेज करुन इतका लेट
रिप्लाय ..?’’
‘’ अगं लक्ष
नव्हत मोबाईलकडे जरा कामात होतो...बोलना काय म्हणतेस...?’’
‘’ जस्ट असचं यार,
बोअर झालं होतं म्हणुन केला मेसेज तुला... ‘’ बराच वेळ इकडच्या
तिकडच्या गप्पा म्हणजे देशमुखांची कोमल, जोश्यांचा विन्या,
जेध्यांचा सौरव, दात्यांची मधुरा, नेवाळकरांची चित्रा, गुजरांचा प्रतिक यांच्या
चौकश्या ..अन् पेशवा सर्किट्स.. हे सगळं झालं अन् तिने जरा गुगली टाकला.
‘’ सो...
एव्हरीवन इज ऑन गोल्डन पाथ...’’
‘’ हो.. नक्कीच तस म्हणता
येईल.. ‘’
‘’ दिपा, एनिथींग स्पेशल इज इन युवर लाईफ...? ‘’, राईट आर्म राऊंड दि विकेट अन् काहीसा अपेक्षित गुगली. ‘’ नथिंग यार...तु बोल... ’’, या नंतर नक्कीच बाऊंसर
असणार हे मनाशी निश्चित करुनच मी उत्तर दिलं.
‘’ म्हणजे...आय
वाना अस्क यु समथिंग....’’
’ मराठीत बोललीस तरी चालेल. मला
मराठी कळतं...:-)’’
‘’ ओके...लेटस्
ट्राय इट इन मराठी... शुध्द मराठीत बोलते... ;-) ’’
‘’ :-) ‘’
‘’ आधी प्रॉमिस
कर रागवणार नाही ते...सॉरी वचन दे... ‘’
‘’ बरं बाई दिलं
वचन. .. नाही रागवणार... बोल.. :-) ‘’
‘’ ओके... मला
असं विचारायचं होतं की.... तुला मैत्रीण आहे का;-p? ‘’
मला हा बाऊंसर खेळायचा
नव्हता..किमान बाऊंसरला रिस्क नको म्हणुन मी खाली बसुन डोक्यावरुन जाऊ दिला..
..बाकी काहीही असो मुलींच्या या प्रश्नाचा उत्तर देणं सोप नसतं.
‘’ हो आहेत की..!
त्यात काय एवढं पुष्कळ आहेत ...’’
‘’ तसं नाही रे येडु.. मी
मैत्रीण विचारतेय.. ‘’
‘’ हो आहेत की खुप आहेत. आपल्या
जुन्या मैत्रीणी जश्या चित्रा, मधु, कोमल, शरयु अन् आता नवीन कॉलेजातील पण आहेत जेनी,
जिगरी,स्नेहा, पीके,
भाई, क्लासमेट अन् पिया ...अजुन आहेत एक दोन.
..बाकी कमी पडली तर तु पण आहेच की.. ’’, मला
सुटल्यासारखं वाटलं. ( कारण वन बाऊंस फॉर वन ओव्हर..)
‘’ अहो दिडशहाणे,
थांब मी जरा स्पष्टच विचारते... तुला गर्ल फ्रेंड आहे ..?’’,
‘’ नाही बुवा....’’,
या प्रश्नाच सर्वांच हेच ठरलेलं उत्तर.
‘’ खोटारडा कुठला.. लायर.. मी
बघितलयं तुला बाजीराव रोडवर एका मुलीसोबत फिरताना.. शनिपारच्या चौकाजवळ.. ‘’ जणु
खरोखर बघितलं असल्यासारखा तिचा कॉन्फिडेंस..एवढा कॉन्फिडन्स तर खुद्द
कोकाट्यांच्या आमर्याला पण नसतो.. -)
‘’ हो का? माझ्यासोबत फिरली की लगेच ती माझी गर्ल फ्रेंड झाली..?
‘’ तसं नाही रे...
म्हणजे तुला कुणी आवडते का? आणि तशी कुणी असेल तर.. आय लाईक
टु हेल्प यु.. ’’
‘’ नको गं बाई...मी
माझं बघुन घेईल... :-) आणि काय गं मॅब राणी अन् तुझी गाठ पडलेली दिसते. कि गेली
तिची गाडी तुझ्या नाकावरुन.. .. ?
Through lover’s brains and
then they dream of love... ….
O’er ladies lips, who straight
on kisses dream ...अं... क्या बात है क्या बात है... नुपुर? ‘’, माझा वातंगपणा...
‘’ Peace, peace Mercutio peace!
Thou talk’st of nothing...बघ अजुनही पाठ आहे कविता... :-) ’’
‘’ हो का? सांगायला पाहिजे बुवा त्या पर्यांच्या मॅब राणीला की तुझा रथ एकदा तरी
जाऊदे गं आमच्या नुपुरच्या नाकावरुन... ‘’ मी.
‘’ ए सांग ना रे...
खरचं आहे का कुणी अशी की तिला पाहुन यु फिल समथिंग....?’’
‘’ तु असं का
विचारतेस पण? आणि आत्ताच मला फिल होतयं समथिंग की तुला भेटुन
एकदोन धपाटे खायला घालावे.. हाहाहाहा... ‘’
‘’ ये फुल खिलकर सजा न बन जाए, ये चांद तारे पलक न बन जाए. कुछ बात तो है मगर शायर-ए-नुपुर...लब तक आकर इश्क न बन जाये..’’
गझलकार नुपुर माधवपंत दातार
‘’ वाह वा.. वाह वा.. हरेक कदम
बदल गई तेरी गझल की रैनाईया.. पहले गुल फिर गुलबदन फिर गुलबदामा हो गई...लिखते लिखते
वोह खुशनसीबा कलम से कलमा हो गई..‘’
‘’ओव्ह माय गॉड
अमेझिंग आप भी शायरी लिखते हो...?’’ अगदी टोकाची धेडगुजरी
भाषा
‘’ नाही गं मला
मराठी कवितांशिवाय काय येणार दुसरं..? अन् हे असचं कधी तरी
तोडकं मोडकं लिहायचं ‘’, मी. ‘’ मग काय
म्हणताहेत तुझ्या बाळबोध मराठीतील कविता.... ? ‘’ आत्तापर्यंतच्या
संवादातील शंभर टक्के मराठी असलेलं हे तुझं पहिलं वाक्य… हुऽऽऽश...
‘’ काही नाही गं...
मी लिहतो असंच कधी वेळ मिळाला तर... आणि काही सुचलं तर...
‘’ग्रेट, मला कधी ऐकवणार तुझी मराठी कविता किंवा
मराठी गझल..?’’
‘’ तु भेटशील
तेव्हा... ;-) ’’
‘’नो नाय नेव्हर...
नाव् इटसेल्फ.....आणि आज मराठी डे पण आहे सो... तु मला कविता ऐकवणार आहेस.’’
‘’ नुपुर, खुप भुक लागली आहे. मी जेवतो. तुही जेव,
मी आज कविता लिहुन काढील अन् हवं तर उद्या तुला वाचुन दाखविल.. पण
एक अट आहे. तुही मला तुझी एक उर्दु गझल ऐकवायचीस.. कोणतीही... ;-) ‘’
‘’ ओके डीअर...जा
जेव...मी पण जाते जेवायला.
’’
मी उठलो पावणे नऊ झाले होते.
आण्णा मंदिरातुन नुकतेच आले असावेत. स्वाती अन् मयुरदा ओवरीतच बुध्दीबळाचा पट
मांडुन बसले होते. नेहमी प्रमाणे त्यांचा डाव चांगला रंगला होता. पण गेली कित्येक
वर्षे या खेळाचा निकाल लागला नव्हता. आई नेहमीप्रमाणे ताईशी बोलत वृंदावनापासुन
ओवरीच्या पायर्यांपर्यंत येरझारा घालत होती. आण्णा ईकडे असले की स्वाती अन्
मयुरदाच्या भांडणाचा आवाज कमी असायचा. आईने फोन ठेवला अन् स्वातीला पाने
करण्यासाठी घेऊन गेली. मातोश्रींच्या हाताला उत्तम चव. तिला अन्नपुर्णा
प्रसन्न..सकाळी साधनद्वादशीचा मुहुर्त साधण्यासाठी ती रोजच्यापेक्षा जरा जास्तच
लवकर उठली होती. दुपारीही तिला जरा जास्त काम पडलं. त्यामुळे रात्रीचा स्वयंपाक स्वातीला
बनवावा लागला. तशी ती
स्वयंपाक उत्तम बनवतेच. जेवणं उरकल्यावर आईने स्वातीचं तोंड भरुन कौतुक केलं.
स्वातीच्या हातालाही प्रेमाताईच्या हाताचीच चव होती. अन् तसंही ती जरा आज जास्तच
खुश होती. आईने तिच्यासाठी खास तोडे बनवुन आणले होते. मुलींच सगळंच बरं असतं. माझा
फोन वाजला. स्वातीच्या हातातच माझा फोन होता. तिने नाव पाहीलं हे नाव तिच्या
ओळखीचं नसल्याने तीने फोन तडक माझ्याकडे आणुन दिला. मी फोन कट केला. का कुणास ठाऊक
तिचं माझ्याकडे जरा जास्तच लक्ष असतं. मी जिना चढायला सुरुवात केलेली..मागोमाग
स्वाती...
‘’ काय आहे?’’, मी
‘’ काही नाही मला
झोप लागली म्हणुन ...’’ जांभई देण्याचं नाटक करत स्वाती...
‘’ हो का? रोज नाही लागत इतक्या लवकर....’’ मी
खोचकपणे
‘’ ते .. रोज रोज थोडीच करते मी
पुर्ण स्वयंपाक.. ..? आज जरा जास्त
काम पडलं ना..’’
‘’ बरं जा झोप मी जातो
रायांगणात..’’ मी मुद्दाम स्वातीचा कल पाहण्यासाठी ..
‘’ नको जाऊ तिकडे
आण्णा अन् नाना असतील... नाही म्हटलं तुला कुणाला फोन वगैरे करायचा असेल तर इकडुनच
कर... तसही मी झोपणार आहे...काही काही ऐकणार नाही... दादु ही नुपुर कोण रे...? ‘’
‘’ का गं...तुला
काय पडलंय तीच? ‘’ नाही म्हणजे तु फोन
कट केलास... अन् हे नावही पहील्यांदाच बघण्यात आलं ना... ‘’
‘’ अगं माझी क्लासमेट होती. सात
वर्षांनंतर अचानकपणे आज तिचा फोन आलेला सकाळी.. .’’ मी स्पष्टपणे खरंखरं सांगुन
टाकलं. त्याशिवाय मला सुटकाच नव्हती. नुपुर ही माझी केवळ मैत्रीण असल्याची खात्री
झाल्यानंतर स्वाती उठली.
‘’ थांब मी जाते
खाली, आईकडे... ‘’ स्वाती.
‘’ का गं झोप झाली काय ?’’
‘’ नाही पण आईला
जरा मदत करते... ‘’
मिश्कील हास्य करत स्वाती खाली
निघुन गेली. हा तिचा स्वभाव होता. तिच्या या मानवी स्वभावाचं मला मनोमन हसु आलं.
मी मेसेज विंडो खोलली. मेसेज टाईप केला.
‘’ बोल.. काय म्हणतेस ? अन् फोन का केलेला ? ‘’
‘’ अरे यार...
अगेन युवर लेट रिप्लाय.. ☹’’
‘’ हो जरा कामात
होतो. बोल.. ‘’
‘’ काही नाही
तुला जस्ट रिमाइंडर देण्यासाठी कॉल केलेला की तुला माझ्यासाठी कविता लिहायचीए.
कारण मी इकडे गझल लिहायला बसले आहे‘’ ओ.एम्.जी. अगं लक्षातच
नाही राहीलं..आत्ता लिहायलाच बसणार होतो.’’
‘’ थॅन्क्स...लिही लिही पटकण..
अन् मला माझ्या मेलवरती सेंड कर. .. ओके ? ‘’
‘’ओके....’’
‘’ चल गुड नाईट.. बाय.. सी ..
यु अगेन.. ☺ ‘’
‘’ शुभरात्री
नुपुर.. ☺’’
सार्या मेसेजवरुन एकदा नजर
टाकली. सगळा धेडगुजरी भाषेचा खेळ. त्यातही आज मराठी दिन होता. हातातील फोन खाली ठेवला.
एरीमलचं पेन हातात घेतलं. आजच्या मराठी दिनाच्या कार्यक्रमात मराठीची थोरवी ऐकली
होती. वाटलं नुपुरसाठी कविता करावी ती ‘माझ्या मराठाची बोलु कौतुके परि अमृतातेही
पैजा जिंके असे वर्णण असणार्या माझ्या मराठी भाषेवरती. ज्या भाषेने न केवळ
लहानांसाठी ‘काऊळेयाचे घर सेणाचे । साळैचे मेणाचे । ही लिलाचरीत्रातील काऊ चिऊची
गोष्ट दिली त्याचबरोबर भारतीय तत्वज्ञानाच्या मंदीरावरती कळसाप्रमाणे शोभावे असे
ज्ञानेश्वरी, अमृतानुभवासारखे
ग्रंथ दिले त्या भाषेवरती कविता लिहावी. माझ्या सिवबाराजाने जी भाषा बोलावी.
नाथांच्या त्या रसाळभाषेसाठी पंढरीच्या पांडुरंगाने सोळा वर्षे श्रीखंड्याच्या
रुपाने नाथांच्या घरी पाणी भरावं. नाथांनी म्हणावं माझी मराठी भाषा चौखडी ।
परब्रम्हे फळली गाढी , ज्या भाषेने परब्रम्हही फळाला यावं.
त्या भाषेवरती कविता लिहावी. यादवांतील राजे असो वा राष्ट्रकुटांच्या गोविंद,
श्रीमान अमोघवर्ष किंवा दिग्वीजयी पुलकेशी आणि त्याचे अप्रतिहत
प्रतापी सैन्य ज्या भाषेत बोलत होते त्या भाषेचे आजचे रुप असलेल्या या मराठीसाठी
कविता लिहावी. योगायोगाने आज दिवसही तसाच होता..मराठी भाषेवरती आजतागायत कित्येक
कविता झाल्या असतील होतीलही. सूंदर कामिनीप्रमाने असलेल्या अन् अटवीच्या गतीशी
एकरुप झालेल्या, मदनाने भारल्या या भाषेत कविता करण्याची
इच्छा कोणत्याही कवीमनास झाल्याखेरीज राहणार नाही. ज्या भाषेने मला ‘आई’ हा पहिला
दैवी शब्द बहाल केला. त्या भाषेची गोडवी गाण्यासाठी मी लिहु लागलो.. अन् कळलचं नाही
कविता झाली ते..
विठो दिनांचा दयाळु
देई ज्ञानदेवा ज्ञान
माय मराठीने दिले
आजि पायसाचे दान ।। 1।।
माझी इवलिशी मुक्ता
करी चांग्याला आदेश
माय मराठीत नांदो
माझा सोनियाचा देश ।।2।।
तुकोबाच्या अभंगात
भक्ती मुक्तीचा आनंद
माझी मराठी माऊली
जणु चंदनाचा कंद ।।3।।
नामा किर्तनात दंग
दळी जात्यावर जनीं
माझी मराठी मराठी
पांडुरंग कणोकणी ।। 4 ।।
थोर सोपान निवृत्ती
जणु ब्रह्म शिव खास
माझी मराठी मराठी
शुध्द प्राजक्त सुवास ।।5।।
एक नाथाच्या घरात
पाणी भरी चक्रपाणी
माझी मराठी भारली
धन्य एकनाथ वाणी ।।6।।
प्रगटला वालमिक
गितरामायणासंगे
माय मराठी मराठी
राम भजनात दंगे ।।7।।
देव वाणीतले ओज
उतरले मराठीत
दिप थोकडा थोकडा
हिचे गावयास गित ।।8।।
मी उठलो. पाण्याचा ग्लास घेऊन
टेरेसवरती आलो. संथ संथ वाहणारा वारा.. खरं सांगु का ? हा योगायोग म्हण हवं तर. पण... .आपण दोघे
एकाच वेळी हे आकाश पहात असलो ना.. की काही तरी सोहळा आकाशात सजलेला असतोच.. अगदी
तुझी शपथ..तुझ्याशी बोलताना… मी कित्येकदा ग्रहांच्या
देखण्या युती अनुभवलेल्या आहेत...तेजस्वी गुरुजवळ मंद तेजाचा व नारंगी रंगाचा
मंगळ... या युतीची शोभा वाढवण्यासाठीच की काय म्हणुन जरा वरती चमकत असलेला
शुक्र... मी कित्येकवेळा बघितला आहे. .सिंह राशीतील,
मघा नक्षत्रापाशी गुरु, मंगळ, शुक्र हे तिनही ग्रह घोटाळताना...अन् दिगंत वैभव वाढवणार्या या सुंदर
युती घडताना मी तुझ्यासोबतच पाहिल्या आहेत. नक्कीच आपल्या दोघांचा त्यांच्याशी
काहीतरी संबंध असावा.. हो ना ? बघ आजही हे असचं... नेमका
पिधानाचा योग..चंद्रमंडल चांदण्यांनी सजलेलं...अगदी पिठुर चांदणं पडलय बघ...
मी पटकन आत आलो. मोबाईल घेतला. मेसेज टाईप केला..
‘’ . ’’
हातात मोबाईल घेऊन मी आशेच्या
किरणांप्रमाणे दिसणार्या तारकांकडे पहात उभा राहिलो.
‘’.. ☺ ’’ साधारणतः पाच सात मिनीटांनी तुझा रिप्लाय...
‘’ टेरेसवर ये
अन् आभाळाकडे बघ...’’ मी
‘’थांब आलेच… ☺’’
तु तुझ्या टेरेसवरती…. आपल्या
घरांमधील अंतर किमान चार ते पाच किलोमीटर पण आकाशातील प्रत्येक दिर्घिका, नक्षत्र, तारांगण,
फक्त आपल्या दोघांचं. आपण इथले पण नकळत नक्षत्रांशी जोडलेले. चंद्र,
चांदण्या, ग्रह, नक्षत्र
सारं काही आपलं.... कदाचित या नभोतीर्थाशीच आपलं अद्वैत झालं असावं. हो फरक फक्त
एवढाच की आपल्याला मर्यादा होत्या… आकाश तु तुझ्या अन् मी
माझ्या टेरेसवरुन पाहण्याच्या.. मी सहज तुला विचारलं .
‘’ काय गं… आणखी
किती दिवस दोन वेगवेगळे टेरेस आपल्याला हा एकच नभोमंडप
दाखवणार..?’’
‘’ तुझं अन् माझं
अस वेगळं वाटणारं टेरेस आपल्या दोघांचं होईपर्यंत... ☺’’
तुझ्या उत्तराने का कुणास ठाऊक मला चांदण्यांमध्ये भिजल्यासारखं वाटायचं.. मी काही बोलाव असं काही राहीलेलचं नसायचं .. त्या निशब्द भावनांचा प्रवास कधीच पुर्णत्वाला पोचलेला असायचा.. मनापासुन.. मनापर्यंत..
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा